Ψήφισμα για τον ισλαμιστικό εισοδισμό και στοχοποίηση των μουσουλμάνων στην Ευρώπη

Οι διαδηλώσεις στη Γαλλία συνοδεύτηκαν από εντάσεις. Η γαλλική ακροδεξιά έσπευσε να καταφύγει σε ρατσιστική ρητορική και να αποδώσει τη βία σε νέους μουσουλμάνους.

Λίγες εβδομάδες νωρίτερα, χιλιάδες μετανάστες επιχείρησαν να περάσουν στον ισπανικό θύλακα της Θέουτα από το γειτονικό Μαρόκο. Η ισπανική ακροδεξιά μίλησε τότε για οργανωμένη «εισβολή» Μαροκινών.

Στη συζήτηση μπήκε και ο Ντόναλντ Τραμπ, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για «το Ισλάμ που θέλει να αναλάβει τον έλεγχο». Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου δήλωσε ότι «[Οι Γάλλοι] υπέκυψαν στην εισβολή του εξτρεμιστικού Ισλάμ».

Η ετοιμότητα της ακροδεξιάς να αξιοποιεί τις κρίσεις ώστε να τροφοδοτεί την ισλαμοφοβία θεωρείται αναμενόμενη. Η αντίληψη, όμως, ότι το Ισλάμ και οι μουσουλμάνοι φέρουν ευθύνη για τα διογκούμενα προβλήματα της Ευρώπης δεν μένει πια σε αυτό το άκρο του ευρωπαϊκού πολιτικού φάσματος.

Στις 7 Οκτωβρίου 2026 η Economic Times μετέφερε τοποθέτηση του Τραμπ που απέδιδε τις φοιτητικές διαδηλώσεις στη Γαλλία στο Ισλάμ και στη μετανάστευση, ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ισλαμοφοβία σε ευρωπαϊκό επίπεδο

Σύμφωνα με το Al Jazeera, την περασμένη εβδομάδα, ενώ οι φοιτητικές κινητοποιήσεις στη Γαλλία κλιμακώνονταν, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε χωρίς ιδιαίτερη δημοσιότητα ψήφισμα «σχετικά με την ανάγκη για μια στρατηγική της ΕΕ για την αντιμετώπιση της ισλαμιστικής διείσδυσης και της επιρροής του δικτύου των Αδελφών Μουσουλμάνων».

Το κείμενο κατέθεσε το κεντροδεξιό Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΕΛΚ), η μεγαλύτερη κοινοβουλευτική ομάδα. Από το ίδιο κόμμα προέρχεται και η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν.

Το ψήφισμα πέρασε με 381 ψήφους υπέρ, 167 κατά και 15 αποχές. Σχεδόν ομόφωνη στήριξη στο ΕΛΚ έδωσαν τέσσερις ακόμη ομάδες: οι ακροδεξιές «Πατριώτες για την Ευρώπη» και «Ευρώπη των Κυρίαρχων Εθνών», η φιλελεύθερη «Renew Europe» και οι «Ευρωπαίοι Συντηρητικοί και Μεταρρυθμιστές».

Σοσιαλδημοκράτες, Αριστερά και Πράσινοι καταψήφισαν στην πλειονότητά τους. Δεν κατάφεραν, ωστόσο, να αποτρέψουν την έγκριση.

Το ψήφισμα στηρίζεται σε έκθεση της γαλλικής κυβέρνησης για τον «πολιτικό ισλαμισμό», η οποία χαρακτηρίζεται εξαιρετικά προβληματική. Διατυπώνει σειρά εσφαλμένων ισχυρισμών, με ευρείες συνέπειες για τις μουσουλμανικές κοινότητες.

Τον «ισλαμιστικό εισοδισμό» τον ορίζει ως «πολιτική στρατηγική επιρροής, προοδευτικής δομής, θεσμικής διείσδυσης και ιδεολογικής νομιμοποίησης».

Υποστηρίζει ότι «η ισλαμιστική επιρροή λειτουργεί μέσω ενός ευρέος και κατακερματισμένου οικοσυστήματος ενώσεων, ιδρυμάτων και δομών πολιτιστικών, εκπαιδευτικών, θρησκευτικών, φιλανθρωπικών, πανεπιστημιακών, νεανικών, κατά των διακρίσεων ή κοινωνικής δράσης».

Πιο συγκεκριμένα, αναφέρει ότι «τα πλαίσια της πολυμορφίας, της ισότητας, της ένταξης και της καταπολέμησης των διακρίσεων ενδέχεται να εκτραπούν ως φορείς θεσμικής νομιμοποίησης, ενσωματώνοντας μια πολιτικοποιημένη θρησκευτική ταυτότητα σε νόμιμους αγώνες για την προστασία των μειονοτήτων».

Η ανάγνωση που προκύπτει είναι ότι δίκτυα όπως η Μουσουλμανική Αδελφότητα «διεισδύουν» στις ευρωπαϊκές κοινωνίες μέσα από πρωτοβουλίες κατά της ισλαμοφοβίας.

Στις 18 Οκτωβρίου 2026 ο Mark Dubowitz αναμετέδωσε ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ψήφισε, με συντριπτική πλειοψηφία, να αντιμετωπίσει τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και τον «ισλαμιστικό εισοδισμό». Ο ειδικός του FDD E. Fitton-Brown δήλωσε ότι το ψήφισμα είναι το σημείο από όπου αρχίζει η αντίδραση στον ισλαμιστικό εισοδισμό στην Ευρώπη.

Ο φόβος ως πολιτικό εργαλείο

Το ψήφισμα δεν έχει δεσμευτική ισχύ. Τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν υποχρεούνται να το εφαρμόσουν.

Η έκκληση να καταχωριστούν η Μουσουλμανική Αδελφότητα και τα συνδεδεμένα με αυτήν πρόσωπα και οι οντότητες σε κατάλογο τρομοκρατικών οργανώσεων δύσκολα θα εφαρμοστεί σε ολόκληρη την Ευρώπη. Το κίνημα έχει αποκηρύξει τη βία ως πολιτικό μέσο.

Στις 17 Οκτωβρίου 2026 η Le Parisien αναφέρθηκε στη φράση «Bismillah, c'est les ténèbres» και στο πώς μια παράλογη διατύπωση οικειοποιήθηκε από μαθητές λυκείου και έγινε σύνθημά τους.

Παρ' όλα αυτά, το ψήφισμα νομιμοποιεί ένα ιδεολογικό πλαίσιο που μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες για τις μουσουλμανικές κοινότητες.

Θέτει υπό υποψία μουσουλμανικά ιδρύματα και οργανώσεις που λειτουργούν ανεξάρτητα από το κράτος. Τη συμμετοχή της μουσουλμανικής κοινωνίας των πολιτών στη δημόσια δραστηριότητα την εμφανίζει ως μορφή στρατηγικής διείσδυσης.

Μεταξύ των οργανισμών που κατονομάζει ως φορείς τέτοιας «ισλαμιστικής» συμπεριφοράς είναι και το Ευρωπαϊκό Δίκτυο κατά του Ρατσισμού (ENAR), με έδρα τις Βρυξέλλες. Ζητά να αποκλειστεί η πρόσβασή τους σε χρηματοδότηση της ΕΕ και να απαγορευτεί σε κάθε φορέα που χρηματοδοτείται από την Ένωση να συνεργάζεται μαζί τους.

Η ασαφής έννοια του «δικτύου των Αδελφών του Ισλάμ» μπορεί να οδηγήσει σε «ενοχή εξαιτίας συσχέτισης» σχεδόν για οποιονδήποτε.

Το σχήμα αυτό μπορεί εύκολα να χρησιμοποιηθεί ως όπλο από εξωτερικούς παράγοντες. Κάτι τέτοιο έχει ήδη συμβεί.

Στις 8 Ιουνίου 2025 το Là-bas si j'y suis βρέθηκε σε λευκή πορεία για τον Hichem Miraoui, που σκοτώθηκε από γείτονά του στο Puget-sur-Argens. Οι οικείοι του καταγγέλλουν ρατσιστικό έγκλημα και την υπόθεση έχει αναλάβει η εθνική αντιτρομοκρατική εισαγγελία.

Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, για παράδειγμα, έχουν χρηματοδοτήσει εκστρατεία ευρείας κλίμακας στην Ευρώπη και αλλού, με σκοπό να δυσφημίσουν πρόσωπα και οργανώσεις, παρουσιάζοντάς τα ως συνδεδεμένα με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα.

Λίγους μήνες πριν κατατεθεί το ψήφισμα, πρέσβης των Εμιράτων συμμετείχε σε συνέδριο στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με τίτλο «Μουσουλμανική Αδελφότητα: Μια πραγματική απειλή για την Ευρώπη».

Η επιρροή των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων είναι ορατή. Ταυτόχρονα, το ίδιο το ψήφισμα θέτει ως πρόβλημα την «ξένη χρηματοδότηση» που, κατά την εκδοχή του, στηρίζει την «ισλαμιστική διείσδυση» από το Κατάρ ή την Τουρκία, ένδειξη της γεωπολιτικής που κινείται στο παρασκήνιο.

Το κείμενο παρουσιάζει την υπεράσπιση των μουσουλμάνων απέναντι στον ρατσισμό ως μέρος σχεδίου ισλαμιστικής διείσδυσης. Έτσι μπορεί να επηρεαστούν άμεσα πρωτοβουλίες και δημόσιες συζητήσεις που επιδιώκουν να αντιμετωπίσουν την ισλαμοφοβία στις ευρωπαϊκές κοινωνίες.

Η ακροδεξιά περνά στο πολιτικό κέντρο

Σε συμβολικό επίπεδο, το ψήφισμα αποτελεί σημαντική νίκη για τις δεξιές αντιμουσουλμανικές δυνάμεις της Ευρώπης. Δείχνει ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αρχίζει να εγκαταλείπει κάθε «τείχος προστασίας» έναντι της ακροδεξιάς, καθώς η κεντροδεξιά πλησιάζει ολοένα περισσότερο την ακροδεξιά.

Το ΕΛΚ φαίνεται να έχει απορροφήσει σχεδόν πλήρως την ατζέντα της ακροδεξιάς. Επιδιώκει, όμως, να την μετριάσει με τη γλώσσα της εθνικής ασφάλειας.

Από το ψήφισμα προκύπτει και η μετατόπιση της ευρωπαϊκής ισλαμοφοβίας. Ο φόβος δεν αφορά πλέον τους μετανάστες ως ξένους που δεν «ενσωματώνονται», αλλά τους μουσουλμάνους που είναι σε θέση να εκφράζονται και να υπερασπίζονται τα ατομικά τους δικαιώματα.

Για την κεντροδεξιά, αυτό το ισλαμοφοβικό πλαίσιο συνοδεύεται από πολιτικά οφέλη.

Μπορεί να αποκομίσει εκλογικά κέρδη από την αντιμουσουλμανική εκστρατεία εκφοβισμού. Μπορεί, παράλληλα, να επιτεθεί σε όσους στην αριστερά επιλέγουν να απορρίψουν τον ρατσισμό και να υπερασπιστούν τις μουσουλμανικές κοινότητες.

Κυκλοφόρησε και εικόνα που δημιουργήθηκε με τεχνητή νοημοσύνη και προπαγανδίζει ότι οι μουσουλμάνοι ελέγχουν την προοδευτική αριστερά.

Το αφήγημα του ισλαμο-αριστερισμού

Δεν προκαλεί έκπληξη ότι στη γαλλική πολιτική σκηνή προωθείται η ιδέα του «ισλαμο-αριστερισμού», του Islamo-gauchisme στα γαλλικά.

Ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν, του αριστερού κόμματος La France Insoumise (Η Αδάμαστη Γαλλία), έχει ιδιαίτερη απήχηση στις περιθωριοποιημένες κοινότητες και θεωρείται ισχυρός υποψήφιος για την προεδρία.

Τώρα του καταλογίζεται ότι ενθαρρύνει τους «ταραξίες», οι οποίοι, όπως υπονοείται, είναι μουσουλμάνοι.

Η διπλή αυτή επίθεση κατά της αριστεράς και των μουσουλμάνων παραπέμπει στην παλιά θεωρία συνωμοσίας περί «ιουδαιο-μπολσεβικισμού», που κατηγορούσε τους Εβραίους ότι διέδιδαν τον κομμουνισμό με στόχο την καταστροφή του δυτικού πολιτισμού.

Σήμερα ο «ισλαμο-αριστερισμός» χρησιμεύει εξίσου σε συντηρητικούς, φιλελεύθερους και ακροδεξιούς ως αποδιοπομπαίος τράγος. Μέσω αυτού επιδιώκουν να ολοκληρώσουν μια αντεπανάσταση απέναντι στη μικρή πρόοδο που έχει σημειώσει η Δύση, από τη δεκαετία του 1960, στην καταπολέμηση του ρατσισμού και της ανισότητας.

Το σχέδιο που διαγράφεται είναι μια «Ευρώπη-φρούριο» χωρίς μουσουλμάνους.

Όσο αδύναμη κι αν είναι η βάση του ψηφίσματος για τον «ισλαμιστικό εισοδισμό», αναμένονται και άλλες νομικά αμφίβολες κινήσεις από συντηρητικές συμμαχίες σε μεμονωμένα κράτη μέλη. Στόχος τους είναι να περιοριστεί η δράση των μουσουλμάνων εκτός κρατικού ελέγχου, ιδίως όταν αυτή υπερασπίζεται τα ατομικά δικαιώματα των μουσουλμάνων.

Στο μεταξύ, όσοι θέλουν να σπείρουν τον φόβο θα συνεχίσουν να κατηγορούν το Ισλάμ για τα κοινωνικά δεινά και για τις νόμιμες διαμαρτυρίες ενάντια στη λιτότητα. Οι πολιτικοί θα εξακολουθήσουν να κατευθύνουν τη δημόσια οργή προς τις μουσουλμανικές κοινότητες, ώστε να αποσπάσουν την προσοχή από τις δικές τους διαχειριστικές αποτυχίες.

Απέναντι σε αυτή τη συντηρητική αντεπανάσταση προβάλλεται ως αναγκαία μια ισχυρή απάντηση, με σθεναρή υπεράσπιση των πολιτικών ελευθεριών για όλους.